Wpis archiwalny. Ten artykuł został automatycznie zaimportowany z poprzedniej wersji Bestiariusza. Proszę daj nam znać jeżeli coś z nim jest nie tak.

O duchach Kraju Kwitnącej Wiśni – recenzja książki „Japońska księga duchów i demonów”

„Japońska księga duchów i demonów” to zbiór opowieści rozwijających w Polsce dyskurs i wiedzę na temat Japonii, tym razem z zakresu demonologii i mitologii. Zainteresowani wewnątrz znajdą nie tylko same opowieści o nadnaturalnych istotach, ale także wprowadzenie w istotę cywilizacji japońskiej. Obie części można traktować integralnie albo oddzielnie – w obu przypadkach czytelnik będzie zadowolony.

Pełny tytuł książki, „Japońska księga duchów i demonów. Zbiór historii dawnych i obecnych Konjaku monogatari”, wskazuje na to, że czytelnik będzie miał okazję obcować z yōkai, a bardziej ONI – tak właściwie jest, choć są to opowieści czyste. W tym sensie, że oprócz bogatego wstępu, zarysowującego fragment i istotę kultury Japonii, opowieści pozbawione są komentarza, więc można odczytywać je nie tylko w kontekście poznawczym, ale i rozrywkowym. A przecież nic tak dobrze nie wpływa na rozwój własnej wiedzy, jak połączenie przyjemnego z pożytecznym.

Publikacja to drugi tom serii „Legendy Japonii”, wydawanej przez oficynę Kirin, specjalizującej się w tematyce japońskiej. Poprzedni skupiał się na samurajach, ten z kolei na istotach zwanych ONI, czyli w większości niezbyt przychylnych dla ludzi. Opowieści mają formę anegdotyczną, stylizowane są na – często behawiorystyczne – wspomnienia, w których niemały udział brały demony, duchy bądź i demony i duchy jednocześnie.

Niektóre z opowieści często zawierają w sobie też czynnik dydaktyczno-moralizatorski – nieraz pośrednio bądź bezpośrednio narratorzy zwracają się do czytelnika, chcąc wpłynąć na jego zachowania, postawy, poglądy, motywując to nadchodzącą konfrontacją z nadprzyrodzonymi siłami. Duchy i demony przyjmują w tych opowieściach różne role, nierzadko o wartości negatywnej, lecz zdarzają się również widma pozytywne lub neutralne – niemal w każdym wypadku, można doszukać się zamierzonego działania i nadania tym postaciom konkretnego zadania (np. skontrastowania pozornie demonicznego bohatera z niegodziwym człowiekiem).

Cieszy widok publikowania książek popularyzatorskich, popularnonaukowych, publicystycznych czy naukowych przybliżających polskim czytelnikom rozmaite wymiary Kraju Kwitnącej Wiśni. „Japońska księga duchów i demonów” jest kolejną cegiełką w ciąż zbyt ubogim fundamencie wiedzy o tym niezwykłym, orientalnym państwie, którego zrozumienie zapewne będzie ułatwione za sprawą lektury tejże pozycji.

Ocena: 5/5

Dyskusja